Blog

Kiedy psychoterapia jest skuteczna?

Dla znacznej części osób określenie “psychoterapia” w dalszym ciągu oznacza bliżej nieokreślone działania, które prowadzone są przez psychologów i psychiatrów. Psychoterapia bardzo często wrzucana jest do jednego worka z określeniami takimi jak: psychiatria, diagnoza psychologiczna, czy też psychoedukacja, podczas gdy w rzeczywistości różni się ona od innych metod wsparcia oraz rozwoju. Niezależnie od tego, czy decydujemy się na psychoterapię w Warszawie, czy też innym mieście, wyróżnić można kilka nurtów, na bazie których specjaliści oferują swoją pomoc. Najbardziej znaną jest terapia psychodynamiczna, psychoanaliza, terapia systemowa, behawioralno-poznawcza, czy też integracyjna. Warto jednak wiedzieć kiedy udać się na psychoterapię oraz w jakich sytuacjach okaże się ona skuteczna. Czytaj dalej

Jak psycholog pomaga w depresji?

Do głównych objawów depresji zalicza się brak radości życia, niezdolność do cieszenia się czymkolwiek, nieustanny smutek, zaburzenia snu, brak energii utrudniający codzienne funkcjonowanie, czy też poczucie braku perspektywy oraz jakiejkolwiek nadziei. Z depresją zmaga się coraz więcej osób w różnym wieku. Jej objawów nie należy bagatelizować, ponieważ nieleczona depresja bardzo poważnie pogarsza jakość życia, upośledza codzienne funkcjonowanie, a w niektórych przypadkach może prowadzić do prób samobójczych. Jednym ze sposobów radzenia sobie z tą chorobą jest rozpoczęcie psychoterapii. W przypadku łagodnej depresji może to być jedyna metoda leczenia, jednak w cięższej depresji psychoterapia powinna towarzyszyć leczeniu farmakologicznemu. Pomoc psychologa jest szczególnie ważna, jeśli depresja pojawia się pod wpływem trudnych wydarzeń w życiu, z którymi pacjent nie umie się uporać bądź nie potrafi zmienić swojego podejścia do nich. Uczucia, takie jak ból psychiczny, żal, czy też smutek wynikający z poczucia straty, o wiele łatwiej przeżyć w obecności drugiej, słuchającej nas i rozumiejącej osoby. Czytaj dalej

Psycholog – jak poradzić sobie z rozstaniem?

Osoby będące w związku rzadko zastanawiają się, jak to by było ponownie być samemu. Rozstanie, szczególnie to niespodziewane, może być jednym z najbardziej stresujących wydarzeń w życiu, niezależnie od tego, kto ostatecznie podjął tę decyzję i z jakiego powodu tak się stało. Dla strony porzuconej, z dnia na dzień dotychczasowe życie przestaje istnieć i trudno jej wyobrazić sobie dalszą drogę bez drugiej osoby, z którą to układaliśmy codzienne życie i wiązaliśmy pewne nadzieje.

Czytaj dalej

Psychoterapia i wzorce relacji

W najbardziej znanej powieści Thomasa Bernharda pt. „Wymazywanie”, główny bohater analizując relacje z członkami własnej rodziny dochodzi do wniosku, że były one dla niego absolutnie destrukcyjne. Nie ukrywa, że najchętniej usunąłby najbliższych z pamięci. W pewnym momencie, koncentrując się na negatywnym wpływie rodziców na swojego brata, pisze:

„A bardzo wcześnie rozpoczęli to kształtowanie, ten rodzicielski proces lepienia brata, już wtedy, gdy ta dziecięca plastelina miała zaledwie trzy czy cztery latka, już wtedy zauważyli, że istnieje możliwość ulepienia z tej plasteliny swojego obrazu idealnego. Ulepili Johannesa takim, jakim chcieli go widzieć, i bardzo się z tego cieszyli, uszło bowiem ich uwagi, że tą swoją sztuką lepienia i kształtowania zniszczyli go i unicestwili.. „

Choć przytoczona opinia wydaje się surowa i jednostronna, a przez bohatera przemawiają silne uczucia, choćby zazdrość o uwagę, jaką rodzice poświęcali bratu, podczas gdy on sam czuł się przez nich opuszczony, warto przy okazji tego fragmentu zatrzymać się nad pytaniem, „jak właściwie wychowywać”. Na ile i w jaki sposób wspierać naturalne zasoby dziecka, podążać za jego wolą, potrzebami, „zachciankami”, a w jakim zaś stopniu nim kierować, rozwijać te cechy, które w poczuciu rodziców zasługują na uwagę.
Abstrahując od sytuacji oczywistego nadużycia czy opuszczenia, nie sposób w procesie wychowawczym ustrzec się błędów. Niektóre z nich mają jednak poważniejsze konsekwencje, naruszają więzi, prowadzą do zerwania kontaktu. A później w dorosłym życiu te uszkodzone wzorce relacji odtwarzane są często na nowo w kolejnych związkach, tak jak w opowiadaniu Trumana Capote pt „Bezgłowy jastrząb”, w którym bohater o imieniu Vincent wybiera sobie na partnerki kobiety w jakiś sposób upośledzone, żeby móc w nich umieszczać „pęknięty wizerunek siebie”.
Psychoterapia może pomóc w rozpoznaniu tych elementów wzorców relacyjnych, które utrudniają budowanie satysfakcjonujących relacji interpersonalnych, przepracować te doświadczenia, które, nieświadomie odtwarzane, powodują cierpienie.

Relacja psychoterapeutyczna

W powieści Grahama Greena pt “Ministerstwo strachu” w pewnym momencie pada wyrazista teza, iż ”…niepodobna /jest/ przejść przez życie w pancerzu nieufności: to najgorszy rodzaj więzienia – zamknięcie w sobie”.

Dalej jednak autor komplikuje i pod rozwagę poddaje kolejną kwestię, iż „…czasami łatwiej /jest/ umrzeć niż zrobić scenę”. Z jednej strony pragnienie bycia autentycznym i otwartym, z drugiej strony konwenanse, obawy przed ekspresją własnego ja, przymus kontroli nie tylko swoich zachowań, ale również uczuć, czy myśli. “Tylko jeśli nie wszystko wolno mi uczynić, mogę wszystko pomyśleć” powiedział Spinoza. Ale to wymaga zaufania do swojego świata wewnętrznego, a do tego zaufania droga prowadzi zazwyczaj za pośrednictwem bezpiecznej relacji. Relacja psychoterapeutyczna może pomóc zarówno w otworzeniu się na świat swoich emocji, pragnień czy fantazji, jak i w zwiększeniu poczucia komfortu w relacjach z bliskimi.